"Wstydnisia"
"Wstydnisia", "ona się tak zawsze wstydzi?", "co ty taka wstydliwa?"
W oczach dorosłego, który wypowiada te słowa, to może być żart, sposób nawiązania kontaktu z dzieckiem, próba oswojenia i nauczenia: "hej, nie masz się czego bać". Tylko czy to naprawdę pomaga?
Co sprawia, że dziecko czuje się nieswojo?
Zamrożenie, próby wycofania się, schowania, brak odpowiedzi na pytanie drugiej osoby - to oznaki stresu społecznego.
Co sprawia, że jest to tak niekomfortowe dla drugiej osoby?
Dorosły bierze to do siebie. "Przecież nie jestem taka straszna" - myśli. I usilnie próbuje naprawić sytuację. Z dobrymi intencjami próbuje ocieplić swój wizerunek, "ruszyć" dziecko.
Niestety najczęściej pogłębia problem - dziecko czuje jeszcze większe skupienie na sobie i pozostaje w stanie, jakim jest.
Kiedy dziecko może się "odwstydzić"?
Gdy poczuje się bezpiecznie. Nie ma jednej odpowiedzi, jaki czas jest dziecku na to potrzebny, ale jedno jest pewne -
potrzebuje do tego: akceptacji i przestrzeni/czasu.
Nie każdemu trzeba odpowiadać: "moje dziecko się nie wstydzi". Czasem możemy się uśmiechnąć i pogładzić malucha, który wczepia się w naszą nogę. Ale może czasem warto na to odpowiedzieć?
Jak w podobnej sytuacji zareagowała mama Koko - przeczytasz w książce "Koko na zakupach".
Może następnym razem odpowiesz podobnie do niej?